16 maja 1891 r. oddano do użytku pierwszą tymczasową linię Kolei Wilanowskiej na torach o rozstawie 800 mm.
Jeździła ulicami Belwederską, Chełmską i Czerniakowską ze stacjami Belweder, Marcelin, Wójtówka, Czerniaków. Rok później, 5 maja, uruchomiono pociągi do Wilanowa, a wagony ciągnięte przez konie zatrzymywały się na stacjach: Belweder, Promenada, Marcelin, Bogucin, Sielce, Wójtówka, Klasztor, Czerniaków, Św. Jan i Wilanów. Jechały od ul. Czerniakowskiej, Powsińską, Goczałkowicką, pl. Rembowskiego, ul. Okrężną, Powsińską i Wiertniczą.
Stacja Wilanów mieściła się w zaprojektowanym przez Konstantego Jakimowicza budynku dworcowym, który dziś zajmuje Poczta Polska, natomiast stacja Belweder – na terenach obecnego Biura Radcy Handlowego Ambasady Rosji. Kolej Wilanowska cieszyła się dużą popularnością, więc w maju 1894 r. przedłużono jej trasę do pl. Unii Lubelskiej (ulicami Spacerową i Chocimską), a we wrześniu tamtego roku konie zastąpiono maszynami parowymi.
Linię przedłużano, choć naowych przedłużeniach wagony ciągnęły konie (by po pewnym czasie zastąpić je parowozami). Dojeżdżała ona do Powsina (czerwiec 1894 r.), do Konstancina i Klarysewa (sierpień 1895 r.), a w 1896 r. już do Piaseczna. W lipcu 1915 r. zawieszono kursowanie kolei ze względu na działania wojenne. Wycofujące się wojska rosyjskie wywiozły parowozy i najlepsze wagony.
Jednak już rok później rozpoczęto odbudowę taboru, a w 1927 r. wprowadzono lokomotywy spalinowe zamiast parowych. W 1936 r. zmieniono rozstaw torów na 1000 mm. Rok ten był końcem historii Kolei Wilanowskiej. Włączono ją oficjalnie do sieci Kolei Grójeckiej.
Więcej na www.warszawa.pl
